ปัจจุบันในยุคของเทคโนโลยีสารสนเทศและโลกาภิวัฒน์ที่กำลังมาแรงได้สร้าง กระแสการใช้เทคโนโลยีสารสนเทศในทุกภาคอุตสาหกรรม โดยเฉพาะอย่างยิ่งในอุตสาหกรรมการผลิต
การนำเอาเทคโนโลยีมาใช้ในกระบวนการต่างๆ ของการผลิต สามารถช่วยเพิ่มประสิทธิภาพการทำงานและลดต้นทุนการผลิตได้อย่างมาก ดังจะเห็นได้จากบริษัทชั้นนำในยุโรปและสหรัฐอเมริกา ถ้าจะมองย้อนหลังไปในช่วงสิบปีที่ผ่านมา อุตสาหกรรมการผลิตทั่วโลกได้มีการวางแผนการใช้ทรัพยากรขององค์กร (Enterprise Resource Planning : ERP) อย่างแพร่หลายสำหรับในประเทศไทยเรานั้นส่วนมากมักจะเริ่มต้นโดยการใช้ระบบ EDI (Electronics Data Interchange) และต่อยอดออกมาเป็นระบบบริหารห่วงโซ่อุปทาน (Supply Chain Management) จนกระทั่งการใช้เว็บแอพพลิเคชั่นและ Service Oriented Architecture : SOA Electronic Data Interchange หรือที่เรียกกันสั้นๆ ว่า EDI ได้มีส่วนช่วยในการแบ่งปันข้อมูลทางธุรกิจสำหรับคู่ค้าในระบบซัพพลายเชนมา มากกว่า 25 ปี โดยการนำ EDI มาใช้นี้บริษัทสามารถส่งและรับข้อมูลต่างๆ อย่างปลอดภัยในรูปแบบอิเล็กทรอนิกส์ผ่านทางวงจรเช่าส่วนบุคคล (Private leased-line) ซึ่งรู้จักกันในชื่อว่า Value-added Networks หรือ (VANs) วิวัฒนาการ ด้านเทคโนโลยีในการใช้ EDI มาช่วยในการดำเนินธุรกิจขององค์กรต่างๆ ในการแลกเปลี่ยนข้อมูลและแนวโน้มของการใช้งานยังเป็นที่นิยมกันอยู่ ในขณะที่ทางเลือกใหม่ในการส่งผ่านข้อมูลผ่านทางเว็บแอพพลิเคชั่น รวมถึงประโยชน์ในการลดค่าใช้จ่าย และเพิ่มความคล่องตัวทำให้เราไม่สามารถที่จะมองข้ามสิ่งเหล่านี้ไป EDI ได้ถูกออกแบบมาสำหรับการส่งผ่านข้อมูลด้วยความปลอดภัย จากจุดหนึ่งไปยังอีกจุดหนึ่งเพียงอย่างเดียวและตลอดเวลาที่ผ่านมาก็สามารถทำ งานได้ค่อนข้างดีพอสมควร โดยรูปแบบมาตรฐานที่นิยมนำมาใช้ก็คือ บริษัทสามารถส่งข้อมูลเกี่ยวกับใบสั่งซื้อสินค้าและข้อมูลสินค้าคงคลังให้ กับคู่ค้าที่อยู่ในระบบซัพพลายเชน ตลอดจนข้อมูลด้านการเรียกเก็บและการชำระค่าสินค้าได้ผ่านทางวงจรเช่าส่วน บุคคล อย่างไรก็ตามระบบ EDI ก็ยังมีข้อด้อยที่ทุกคนทราบกันเป็นอย่างดีในเรื่องของความยุ่งยากในการใช้ งาน ตัวอย่างเช่น สององค์กรที่จะส่งผ่านและแลกเปลี่ยนข้อมูลกันนั้นต้องมีการระบุรูปแบบของ ข้อมูลชนิดต่างๆ ที่จะมีการแลกเปลี่ยนกัน และเมื่อไรก็ตามที่มีการเพิ่มหรือปรับเปลี่ยนรูปแบบในการเพิ่มรายชื่อร้าน ค้า หรือปรับเปลี่ยนรายการข้อมูลสินค้าในระบบ EDI ก็จะต้องใช้เวลานานและมีความยุ่งยากอย่างมากสำหรับผู้ออกแบบ และพัฒนาแอพพลิเคชั่นในการปรับเปลี่ยนให้มีการใช้งานได้ใหม่ ระบบ EDI โดยพื้นฐานแล้วเป็นระบบที่ไม่มีความคล่องตัวสำหรับการปรับเปลี่ยนและการขยาย ขอบเขตการใช้งาน และที่สำคัญก็คือมีค่าใช้จ่ายในการลงทุนค่อนข้างมากอีกด้วย ซึ่งค่าบริการในการส่งผ่านข้อมูลแต่ละครั้งที่บริษัทจะถูกเรียกเก็บโดยผู้ ให้บริการ Value-added Networks ในการใช้งานเครือข่ายส่วนตัวที่ไม่ได้เป็นไปตามมาตรฐานสากล (Proprietary Network) ซึ่งจะมีค่าใช้จ่ายอยู่ในช่วง 600-1,500 บาทต่อเมกะไบต์ของข้อมูลที่ได้มีการส่ง-รับกันในสมัยนั้น ทั้งนี้ถ้าบริษัทมีการส่งข้อมูลจำนวนมากให้กับคู่ค้าหลายรายที่ต่อ เชื่อมอยู่ในเครือข่ายนี้แล้วล่ะก็จะต้องเตรียมค่าใช้จ่ายในการทำ EDI นี้เป็นจำนวนหลายสิบล้านบาทในแต่ละปีเลยทีเดียว ในทางกลับกัน ถ้าบริษัทสามารถจัดการให้มีการส่ง-รับและแบ่งปันข้อมูลโดยใช้เว็บเซอร์วิส (Web Services) ได้แล้ว สิ่งที่ตามมาคือทางบริษัทแทบที่จะไม่มีค่าใช้จ่ายอะไรเลย นอกเหนือไปจากค่าใช้จ่ายในการเชื่อมต่อเครือข่ายขององค์กรสู่อินเทอร์เน็ต เพื่อที่จะส่งผ่านข้อมูลผ่านเครือข่ายอินเทอร์เน็ตสาธารณะ การ ที่บริษัทสามารถแบ่งปันข้อมูลต่างๆ ผ่านอินเทอร์เน็ตได้นั้นจะทำให้บริษัทมีความคล่องตัวมากขึ้น โดยการใช้ภาษา XML ซึ่งเป็นภาษามาตรฐานในการแปลงข้อมูล เพื่อที่จะส่งผ่านระบบต่างๆ ให้มีการสื่อสารระหว่างแอพพลิเคชั่นได้ และบริษัทสามารถส่ง-รับข้อมูลต่างๆ ได้ง่ายดายยิ่งขึ้น ในขณะ ที่การใช้ EDI มีข้อจำกัดในการส่งแบบจุดต่อจุดเท่านั้น ยิ่งไปกว่านั้นภาษา XML สามารถเอื้อประโยชน์ต่างๆ ได้มากกว่าเดิม เช่น บริษัทและคู่ค้าสามารถแบ่งปันข้อมูลแบบทันทีทันใด (Real-time) ไม่ว่าจะเป็นข้อมูลสินค้าคงคลังที่เหลืออยู่ในโกดัง รวมถึงระยะเวลาในการจัดส่งสินค้าและการจัดการด้านแผนการผลิตสินค้าให้ทันต่อ ความต้องการของลูกค้า ซึ่งสิ่งต่างๆ เหล่านี้สามารถทำได้กับคู่ค้าหลายๆ รายได้ในเวลาเดียวกัน อันจะเป็นประโยชน์ต่อทั้งบริษัทเอง และรวมถึงคู่ค้าต่างๆ ในระบบซัพพลายเชน โดยพวกเขาสามารถลดค่าใช้จ่ายได้จากการลดจำนวนสินค้าคงคลังให้พอเหมาะต่อความ ต้องการของตลาด และสามารถดำเนินธุรกิจได้อย่างมีประสิทธิภาพยิ่งขึ้น วิธี การที่ดีที่สุดสำหรับบริษัทหรือองค์กรในการตรวจสอบว่าการนำเว็บแอพพลิเคชั่น มาใช้แทนระบบ EDI จะช่วยให้บริษัทได้รับประโยชน์ต่างๆ มากขึ้นจริงหรือไม่ ก็คือการวิเคราะห์ในรายละเอียดของสภาวะการส่งผ่านข้อมูลของบริษัท และทำการวิเคราะห์เปรียบเทียบทางเลือกต่างๆ ซึ่งจะออกมาในรูปแบบของรายงานค่าใช้จ่ายต่อประโยชน์ บริษัท ที่มีงบประมาณเพียงพอและไม่ต้องการที่จะพึ่งพาการส่ง-รับข้อมูลผ่านเครือ ข่าย VAN ไม่ว่าจะมีระบบ EDI ใช้อยู่หรือไม่ก็ตาม บริษัทเหล่านี้ยังมีทางเลือกอีกทางหนึ่งในการใช้ระบบ Inter-enterprise Application Integration (IAI) ซึ่งใช้เว็บเซอร์วิส รวมถึงการเข้ารหัสเพื่อความปลอดภัยของข้อมูล และเทคโนโลยีการส่งผ่านข้อมูลที่ทำให้การสื่อสารระหว่างระบบต่างๆ สามารถทำได้โดยไม่ขึ้นกับประเภทของแอพพลิเคชั่นและต้นแหล่งของข้อมูล สำหรับ ธุรกิจขนาดกลางและขนาดย่อมที่อาจจะมีงบประมาณไม่เพียงพอสำหรับ IAI หรือแอพพลิเคชั่นด้านซัพพลายเชนอื่นๆ หรือบริษัทที่ไม่มีทรัพยากรบุคคลที่มีความชำนาญด้านเทคนิคในการที่จะพัฒนา ระบบขึ้นใช้เองภายในองค์กร ทางเลือกที่ดีที่สุดก็คือการใช้บริการจากผู้ให้บริการด้านเว็บแอพพลิเคชั่น สำหรับระบบซัพพลายเชน บริษัทที่ได้ลงทุนในการทำ EDI มาแล้วก็เป็นการยากที่จะหยุดใช้มันแล้วเปลี่ยนมาใช้ระบบใหม่ หรือแม้แต่อาจจะมีคำถามว่าระบบที่ใช้อยู่ยังสามารถทำงานได้ดีทำไมต้องมีการ แก้ไขมันในหลายๆ กรณี การเปลี่ยนจากระบบที่ใช้มากันอยู่แต่เดิมสู่สิ่งใหม่ๆ มักจะมีการลงทุนที่สูง แต่อย่างไรก็ดี บริษัทหรือองค์กรต่างๆ ก็ควรที่จะไม่มองข้ามหรือละเลยในการศึกษาถึงรายละเอียดต่างๆ และท่านอาจจะค้นพบถึงช่วงเวลาอันเหมาะสมในการปรับเปลี่ยนมาใช้เทคโนโลยีใหม่ อย่างแอพพลิเคชั่นที่ใช้เว็บเซอร์วิสในอันที่จะลดค่าใช้จ่ายให้กับองค์กรได้ ใน ปัจจุบันนี้ได้มีหลายบริษัทได้เริ่มนำแอพพลิเคชั่นที่ใช้เว็บเซอร์วิสมาใช้ ควบคู่ไปกับระบบ EDI ที่มีอยู่เดิมและผลที่ได้รับก็คือบริษัทสามารถส่ง-รับข้อมูลจำนวนมากผ่าน ระบบ EDI เดิมและเพิ่มประสิทธิภาพในการส่งข้อมูลแบบเรียลไทม์ผ่านแอพพลิเคชั่นเว็บ เซอร์วิส รวมถึงการเชื่อมต่อระบบเข้ากับคู่ค้ารายใหม่ๆ ที่ใช้แอพพลิเคชั่นแบบเว็บเซอร์วิสได้อย่างง่ายดาย อย่างไรก็ตาม การแลกเปลี่ยนข้อมูลโดยใช้แอพพลิเคชั่นแบบเว็บเซอร์วิสคงจะใช้เวลาอีกสัก ระยะหนึ่งกว่าจะเป็นมาตรฐานที่ใช้กันอย่างแพร่หลายในภาคอุตสาหกรรม การ เปลี่ยนแปลงจาก EDI มาเป็นเว็บแอพพลิเคชั่นขึ้นอยู่กับอุตสาหกรรม โดยอาจจะคาดเดาได้ว่าในปัจจุบันมีเพียง 60 เปอร์เซ็นต์ของธุรกิจด้านอุตสาหกรรมอิเล็กทรอนิกส์และไฮเทค ที่จะนำเว็บแอพพลิเคชั่นมาใช้ ทั้งนี้เนื่องจากการทำธุรกิจของพวกเขาต้องอาศัยคู่ค้าและระบบซัพพลายเชน อย่างมาก โดยเหตุผลหลักก็คือการลดต้นทุนและเพิ่มความคล่องตัวให้กับการดำเนินธุรกิจ รวมถึงเป็นการเตรียมความพร้อมสู่การทำธุรกิจในยุคอินเทอร์เน็ตอีกด้วย แนว โน้มใหม่สำหรับผู้บริหารธุรกิจอุตสาหกรรมการผลิตคือจะต้องดูที่ต้นทุนความ เป็นเจ้าของ (Total Cost of Ownership : TCO) เป็นสำคัญ กล่าวคือระบบสารสนเทศที่มีอยู่นั้นควรที่จะสื่อสารได้ทั้งข้อมูล เสียง และวิดีโอในเครือข่ายระบบเดียวกัน ซึ่งจะช่วยให้สามารถลดต้นทุนและเพิ่มประสิทธิภาพในการทำงาน ทั้ง นี้จากการสำรวจความคิดเห็นของผู้บริหารหลายท่านพบว่ากว่า 90 เปอร์เซ็นต์ของผู้บริหารต้องการที่จะเพิ่มมูลค่าทางธุรกิจของตน และอีก 70 เปอร์เซ็นต์ต้องการที่จะควบคุมต้นทุนค่าใช้จ่ายของบริษัท สิ่ง หนึ่งที่กำลังมาแรงในทุกภาคธุรกิจก็คือการมุ่งเน้นไปที่งานบริการลูกค้า ซึ่งจะเห็นได้จากเทคโนโลยีด้าน CRM : Customer Relation Management) และความตื่นตัวทางด้านศูนย์บริการลูกค้าที่ออกมาในรูปของฮอตไลน์และคอลเซ็น เตอร์ หรือแม้กระทั่งเลขหมายโทรฟรีที่ขึ้นต้นด้วย 1-800 ก็เริ่มมีใช้กันมากยิ่งขึ้นในบ้านเราเช่นกัน เทคโนโลยีที่ เปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็วและนวัตกรรมใหม่ๆ ในอุตสาหกรรมได้เป็นแรงผลักดันให้องค์กรต่างๆ ต้องปรับตัวทั้งด้านกลยุทธ์ทางธุรกิจ และด้านเทคโนโลยีสารสนเทศ เพื่อที่จะสร้างความได้เปรียบในการแข่งขัน (Competitive Advantage) ไม่ว่าจะเป็นการย่นย่อเวลาในการผลิตให้รวดเร็ว หรือการลงทุนด้านงานวิจัยและพัฒนาสินค้า ตลอดจนการปรับตัวให้ทันกับตลาด การปรับตัวขององค์กรนั้นถือเป็นส่วนหนึ่งของการเดินทางของการทำธุรกิจ ไม่ใช่จุดสิ้นสุด และเราก็ต้องรู้ด้วยว่า กำลังเดินทางไปสู่จุดหมายใด และจะต้องทำอย่างไรจึงจะไปให้ถึงจุดหมายนั้น ข้อสำคัญอีกประการ หนึ่งที่อยากจะฝากไว้ในตอนท้ายนี้ก็คือ ระบบสารสนเทศที่มีประสิทธิภาพนั้นโดยมากมักจะถูกติดตั้งไว้เฉพาะที่สำนักงาน ใหญ่ในส่วนกลางเท่านั้น ส่วนสำนักงานสาขาก็มักจะถูกมองข้ามไป ซึ่งที่จริงแล้วองค์กรจะเสียประโยชน์อย่างมากถ้าระบบในสำนักงานสาขาไม่มี ประสิทธิภาพเพียงพอ ซึ่งจะทำให้พนักงานนั้นทำงานได้ไม่เต็มที่ ดังนั้นการกระจายเทคโนโลยีออกไปจากส่วนกลางสู่สำนักงานสาขาสำหรับการเข้าถึง ข้อมูล จึงเป็นหัวใจสำคัญอีกประการหนึ่งที่ไม่ควรมองข้าม และทั้งหมดนี้คือแนวคิดและกลยุทธ์ด้านอุตสาหกรรมที่นำมาฝากไว้ |
